بسمعه تعالي ، خوش آمديد . .

خداوند پيامبران و فرستادگانش را به سوى بندگانش بر نينگيخته، مگر آن كه از طرف خدا تعقّل كنند. پس نيكوترينشان از نظر پذيرش، بهترينشان از نظر معرفت به خداست، و داناترينشان به كار خدا، بهترينشان از نظر عقل است، و عاقلترين آنها، بلند پايه ترينشان در دنيا و آخرت است

همه چيز درباره رمضان در قرآن کریم

قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُواْ بِلِقَاء اللّهِ حَتَّي إِذَا جَاءتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُواْ يَا حَسْرَتَنَا عَلَي مَا فَرَّطْنَا فِيهَا وَهُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلَي ظُهُورِهِمْ أَلاَ سَاء مَا يَزِرُونَ ﴿ انعام / 31 ﴾
كساني كه لقاي الهي را دروغ انگاشتند قطعا زيان کردند تا آنگاه كه قيامت بناگاه بر آنان فرا رسد مي‏گويند اي دريغ بر ما بر آنچه در باره آن كوتاهي كرديم و آنان بار سنگين [گناهانشان] را به دوش مي‏كشند چه بد است باري كه مي‏كشند.

يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا قَالُواْ شَهِدْنَا عَلَي أَنفُسِنَا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُواْ عَلَي أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُواْ كَافِرِينَ ﴿ انعام / 130 ﴾
اي گروه جن و انس آيا از ميان شما فرستادگاني براي شما نيامدند كه آيات مرا بر شما بخوانند و از ديدار اين روزتان به شما هشدار دهند گفتند ما به زيان خود گواهي دهيم [كه آري آمدند] و زندگي دنيا فريبشان داد و بر ضد خود گواهي دادند كه آنان كافر بوده‏اند.

سَأَصْرِفُ عَنْ آيَاتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَإِن يَرَوْاْ كُلَّ آيَةٍ لاَّ يُؤْمِنُواْ بِهَا وَإِن يَرَوْاْ سَبِيلَ الرُّشْدِ لاَ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلاً وَإِن يَرَوْاْ سَبِيلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلاً ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا وَكَانُواْ عَنْهَا غَافِلِينَ ﴿ اعراف / 146 ﴾
به زودي كساني را كه در زمين بناحق تكبر مي‏ورزند از آياتم رويگردان سازم [به طوري كه] اگر هر نشانه‏اي را [از قدرت من] بنگرند بدان ايمان نياورند و اگر راه صواب را ببينند آن را برنگزينند و اگر راه گمراهي را ببينند آن را راه خود قرار دهند اين بدان سبب است كه آنان آيات ما را دروغ انگاشته و غفلت ورزيدند.

وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ، إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَواْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ ﴿ اعراف / 201 و 202 ﴾
و اگر از شيطان وسوسه‏اي به تو رسد به خدا پناه ببر زيرا كه او شنواي داناست ، در حقيقت كساني كه [از خدا] پروا دارند چون وسوسه‏اي از جانب شيطان بديشان رسد [خدا را] به ياد آورند و بناگاه بينا شوند.

يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًي وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ ، قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ ﴿ يونس / 57و58 ﴾
اي مردم به يقين براي شما از جانب پروردگارتان اندرزي و درماني براي آنچه در سينه‏هاست و رهنمود و رحمتي براي گروندگان [به خدا] آمده است ، بگو به فضل و رحمت‏خداست كه [مؤمنان] بايد شاد شوند و اين از هر چه جمع ميکنند ، بهتر است.

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تُؤْمِنَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ وَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَي الَّذِينَ لاَ يَعْقِلُونَ ﴿ يونس / 100 ﴾
و هيچ كس را نرسد كه جز به اذن خدا ايمان بياورد و [خدا] پليدي را بر كساني كه تعقل نميکنند ، قرار مي‏دهد.

وَإِن يَمْسَسْكَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلاَ كَاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَإِن يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلاَ رَآدَّ لِفَضْلِهِ يُصَيبُ بِهِ مَن يَشَاء مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ﴿ يونس / 107 ﴾
و اگر خدا به تو زياني برساند آن را برطرف‏كننده‏اي جز او نيست و اگر براي تو خيري بخواهد بخشش او را ردكننده‏اي نيست. آن را به هر كس از بندگانش كه بخواهد مي‏رساند و او آمرزنده مهربان است.

يک نکته پيرامون قرآن :

ابوبصير مي‏گويد :
به حضرت باقر، عليه السّلام، عرض كردم ‏هرگاه قرآن را با صداي بلند مي‏خوانم شيطان نزدم مي‏آيد و مي‏گويد تو با اين كار نزد خانواده خود و مردم خودنمائي و ريا مي‏كني.
حضرت فرمود :
اي ‏ابا محمّد، با صوت و آواز متوسّط بخوان كه خانواده ات بشنوند و آوازت را در خواندن قرآن در گلو بچرخان، زيرا خداي عزّوجل آواز خوش را كه در گلو چرخانده شود دوست دارد.

اصول كافي، ج 4، ص 420

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ ( بقره/155 )
و قطعا شما را به چيزي از [قبيل] ترس و گرسنگي و كاهشي در اموال و جانها و محصولات مي ‏آزماييم و مژده ده شكيبايان را

وَقَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَّعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِندَ اللّهِ عَهْدًا فَلَن يُخْلِفَ اللّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَي اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ( بقره/80 )
و گفتند جز روزهايي چند هرگز آتش به ما نخواهد رسيد بگو مگر پيماني از خدا گرفته ‏ايد كه خدا پيمان خود را هرگز خلاف نخواهد كرد يا آنچه را نمي ‏دانيد به دروغ به خدا نسبت مي‏ دهيد ؟

وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ ( بقره/186 )
و هرگاه بندگان من از تو در باره من بپرسند [بگو] من نزديكم و دعاي دعاكننده را به هنگامي كه مرا بخواند اجابت مي‏ كنم پس [آنان] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند باشد كه راه يابند.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ ادْخُلُواْ فِي السِّلْمِ كَآفَّةً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ( بقره/208 )
اي كساني كه ايمان آورده ‏ايد همگي به اطاعت [خدا] درآييد و گامهاي شيطان را دنبال مكنيد كه او براي شما دشمني آشكار است.

َاتَّقُواْ يَوْمًا تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَي اللّهِ ثُمَّ تُوَفَّي كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ ( بقره/281 )
و بترسيد از روزي كه در آن‏، به سوي خدا بازگردانده مي‏شويد، سپس به هر كسي (پاداش‏) آنچه به دست آورده‏، تمام داده شود؛ و آنان مورد ستم قرار نمي‏ گيرند.

لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَي الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَي الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ( بقره/286 )
خداوند هيچ كس را جز به قدر توانايي ‏اش تكليف نمي‏ كند. آنچه (از خوبي‏) به دست آورده به سود او، و آنچه (از بدي‏) به دست آورده به زيان اوست‏. پروردگارا، اگر فراموش كرديم يا به خطا رفتيم بر ما مگير، پروردگارا، هيچ بار گراني بر (دوش‏) ما مگذار؛ همچنان كه بر (دوش‏) كساني كه پيش از ما بودند نهادي‏. پروردگارا، و آنچه تاب آن نداريم بر ما تحميل مكن‏؛ و از ما درگذر؛ و ما را ببخشاي و بر ما رحمت آور؛ سرور ما تويي‏؛ پس ما را بر گروه كافران پيروز كن‏.

وَلاَ تَجْعَلُواْ اللّهَ عُرْضَةً لِّأَيْمَانِكُمْ أَن تَبَرُّواْ وَتَتَّقُواْ وَتُصْلِحُواْ بَيْنَ النَّاسِ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ، لاَّ يُؤَاخِذُكُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِيَ أَيْمَانِكُمْ وَلَكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ ﴿ بقره/224,5﴾
و خدا را دستاويز سوگندهاي خود قرار مدهيد تا [بدين بهانه] از نيكوكاري و پرهيزگاري و سازش ‏دادن ميان مردم [باز ايستيد] و خدا شنواي داناست ، خداوند شما را به سوگندهاي لغوتان مؤاخذه نمي‏ كند ولي شما را بدانچه دلهايتان [از روي عمد] فراهم آورده است مؤاخذه مي‏كند و خدا آمرزنده بردبار است.

يک نکته پيرامون قرآن :

و اين جانب از روي جد نه تعارف معمولي مي‏گويم كه از عمر به‏ باد رفته خود... تاسف دارم. شما اي فرزندان برومند اسلام! حوزه ‏ها و دانشگاهها را به شئونات قرآن و ابعاد بسيار مختلف آن ‏توجه دهيد. تدريس قرآن را در هر رشته‏ هاي محط نظر و مقصد اعلا(نه ‏در حاشيه) قرار دهيد. مبادا خداي نخواسته در آخر عمر كه ضعف وپيري بر شما هجوم كرد، از كرده ‏هاپشيمان و تاسف بر ايام جواني‏ بخوريد، همچون نويسنده.

راستي امروز جمعه ست ،
فرياد رس ما رسد انشاءالله لاحول و لا قوة الا بالله

اللهم اکشف عن کل مکروب...

لينکهاي امروز :

نكاتي درباره نوافل ماه رمضان
از ساحل قرائت الفاظ تا اعماق درياي معاني و حقايق قرآني
*** ترتيل کل قرآن به تفکيک حزب با حجم خيلي کم براي دانلود و استفاده در موبايل و کامپيوتر ***

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ
[مي‏گويند] پروردگارا پس از آنكه ما را هدايت كردي دلهايمان را دستخوش انحراف مگردان و از جانب خود رحمتي بر ما ارزاني دار كه تو خود بخشايشگري ( آل عمران / 8 )

إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ إِلاَّ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَن يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللّهِ فَإِنَّ اللّهِ سَرِيعُ الْحِسَابِ
در حقيقت دين نزد خدا همان اسلام است و كساني كه كتاب [آسماني] به آنان داده شده با يكديگر به اختلاف نپرداختند مگر پس از آنكه علم براي آنان [حاصل] آمد آن هم به سابقه حسدي كه ميان آنان وجود داشت و هر كس به آيات خدا كفر ورزد پس [بداند] كه خدا زودشمار است ( آل عمران / 19 )

وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ
و هر كه جز اسلام ديني [ديگر] جويد هرگز از وي پذيرفته نشود و وي در آخرت از زيانكاران است ( آل عمران / 85 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ
اي كساني كه ايمان آورده‏ايد از خدا آن گونه كه حق پرواكردن از اوست پروا كنيد و زينهار جز مسلمان نميريد ( آل عمران / 102 )

لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَي الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ
به يقين خدا بر مؤمنان منت نهاد [كه] پيامبري از خودشان در ميان آنان برانگيخت تا آيات خود را بر ايشان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد قطعا پيش از آن در گمراهي آشكاري بودند ( آل عمران / 164 )

يُرِيدُ اللّهُ أَن يُخَفِّفَ عَنكُمْ وَخُلِقَ الإِنسَانُ ضَعِيفًا
خدا مي‏خواهد تا بارتان را سبك گرداند و [مي‏داند كه] انسان ناتوان آفريده شده است ( نساء / 28 )

أَفَلاَ يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِندِ غَيْرِ اللّهِ لَوَجَدُواْ فِيهِ اخْتِلاَفًا كَثِيرًا
آيا در [معاني] قرآن نمي‏ انديشند اگر از جانب غير خدا بود قطعا در آن اختلاف بسياري مي‏يافتند ( نساء / 82 )

مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِندَ اللّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَكَانَ اللّهُ سَمِيعًا بَصِيرًا
هر كس پاداش دنيا بخواهد پاداش دنيا و آخرت نزد خداست و خدا شنواي بيناست ( نساء / 134 )

يَوْمَ يَجْمَعُ اللّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ قَالُواْ لاَ عِلْمَ لَنَا إِنَّكَ أَنتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ
[ياد كن] روزي را كه خدا پيامبران را گرد مي‏آورد پس مي‏فرمايد چه پاسخي به شما داده شد؟ مي‏گويند ما را هيچ دانشي نيست تويي كه داناي رازهاي نهاني ( مائده / 109 )

يک نکته پيرامون قرآن :

امام صادق عليه السلام فرمود :
شايسته است كه مومن قبل از مرگ قرآن را بياموزد و يا در حال فراگيري ‏آن باشد.

لينکهاي امروز :

ساخت دستگاه پيش نشانگر زلزله براي قم 24 ساعت قبل از وقوع !

مسابقه فهم قرآن و هرمنوتيك از ديدگاه شهيد مطهري

نرم افزار مهمان خدا براي موبايل که از سايت ir-tci گرفته شده :

نسخه مخصوص موبايل با صفحه نمايش عادي (مثل گوشيهاي سوني100تا300 تومني!)
نسخه مخصوص موبايل با صفحه نمايش خيلي بزرگ

اين نرم افزار حجمش 870 کيلوست و بر روي موبايلهايي با سيستم جاوا (اکثرموبايلها) شامل

- احکام روزه طبق فتواي همه مراجع
- دعاهاي ماه رمضان بطور کامل با ترجمه
- مناسبتهاي رمضان
- مشاوره تغذيه و تندرستي
- زنگ يادآور
- ... + نون اضافه !

توصيه ميکنم حتما دانلود کنيد.

مطالب اخير :
% آياتي براي 1 و 2 و 3 رمضان
% تدبّر نمي کني ؟
% امام عادلي از جانب خدا
% ادخال السرور (شاد كردن مؤمن)
% و الفجر قسم به سپيده سحرگاهان
% RSS چيست ؟ (مهمترين پست کامپيوتري بلاگ)
% مردم عميق!
% امکان ارتباط با امام در غيبت ؟!
% ازدواج امام زمان عجل الله فرجه
% ولادت وجه الله
% استخاره
% اهل رجب کجان ؟!
% حذف امکان بازيابي فايلهاي حذف شده
% روز ليلة القدر ، افتخار تمام مادران

نكاتي درباره نوافل ماه رمضان

ماه رمضان، بجز نافله‏هاى نمازهاى پنجگانه، نافله‏هايى دارد. روايات اهل بيت عليهم‏السلام، بر نافله‏هاى ديگرى در اين ماه، تشويق و توصيه دارند كه از اين قرار است:

1. افزودن بر نماز[هاى مستحبّى] به طور كلّى،1

2. دو ركعت نماز در هر شب،2

3. نوافل مخصوص شب‏هاى: نوزدهم، بيست و يكم و بيست و سوم،3

4. نوافل شب‏هاى: سيزدهم، چهاردهم و پانزدهم،4

5. نوافل مخصوص شب نيمه ماه رمضان،5

6. هزار ركعت نماز در هر شبانه‏روز، بلكه در هر شب و در هر روز،6

7. هزار ركعت نماز در همه ماه رمضان،7

8. نمازهاى مخصوص هر شب به طور جداگانه.8

 درباره اين نافله‏ها و نمازهاى اضافى، نكات مهمّى وجود دارند كه بايد به آنها توجّه داشت. اين نكات، عبارت‏اند از:

يك. آزادى نمازگزار در گزينش

ظاهرا انگيزه نهفته در پس آن همه تأكيد موجود در روايات براى انجام دادن اين حجم بسيار از نوافل، به اين باز مى‏گردد كه نمازگزار، براى انتخاب نمازى متناسب با حال و عمل و توان و وقت خويش، فرصت گزينش داشته باشد و بهره بيشترى از بركات اين ماه و فيض‏هاى معنوى آن ببرد، وگرنه انجام دادن اين همه نافله در ماه رمضان، عملاً براى انسان، شدنى نيست.

دو. تزاحم نداشتن با عبادتى مهم‏تر

توصيه به اين نوافل، مشروط به اين است كه انجام دادن آنها با يك تكليف واجب يا مستحبّ مهم‏تر تزاحم نداشته باشد، كه در صورت مزاحم بودن، ترك آنها لازم است.

سه. استحباب هزار ركعت در ماه رمضان

در ميان نوافل، تأكيد ويژه‏اى بر انجام دادن هزار ركعت نماز نافله در ماه رمضان وجود دارد و روايات بسيارى، كيفيّت آن را از پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله و امامان اهل بيت عليهم‏السلام بيان كرده‏اند.

آنچه نزد فقهاى مكتب اهل بيت عليهم‏السلام مشهور است، اعتقاد آنان به استحباب هزار ركعت در اين ماه، افزون بر بقيّه نوافل است.

مرحوم ملاّ احمد نراقى (م 1245 ق) در مستند الشيعة، هنگام نقل نمازهاى مستحبّ غير روزانه، چنين گفته است:

سوم. هزار ركعت نافله ماه رمضان، افزون بر نافله‏هاى مشخّص شده است.

اين هزار ركعت، طبق روايت و فتواى مشهورتر، مستحب است؛ بلكه از سيّد9 و ابن ادريس حلّى10 و ديلمى11، اجماع بر آن نقل شده است، امّا اين ادعاى اجماع با آنچه صاحب رياض المسائل از شيخ صدوق نقل كرده12 و شيخ طوسى در كتاب خلاف به اصحاب ما نسبت مى‏دهد13 و نيز با برخى روايات14 همخوان نيست ولى چون اين موارد، نادرند، شيخ صدوق خود در كتاب من لايحضره الفقيه قائل به جواز شده است. و جواز، مستلزم استحباب است.15 پس، جواز آن، اجماعى است.16

چهار. چگونگى آوردن هزار ركعت نافله در ماه رمضان

انجام دادن هزار ركعت نافله در ماه رمضان، به يكى از دو ترتيب زير است:

1. تا پايان شب بيستم، هر شب بيست ركعت نافله مى‏خواند: هشت ركعت بعد از نماز مغرب و دوازده ركعت پس از نماز عشا، يا بر عكس. در دهه آخر نيز در هر شب، ده ركعت پس از نماز عشا مى‏افزايد. همچنين در سه شب قدر، هر شب صد ركعت، بيشتر مى‏خواند.17

2. هر شب تا شب نوزدهم، بيست ركعت نماز مى‏خواند و در شب‏هاى: نوزدهم، بيست و يكم و بيست و سوم، هر شب، صد ركعت نماز مى‏افزايد. سپس در هشت شب آخر، هر شب، سى ركعت مى‏افزايد تا مجموع آنها، نهصد و بيست ركعت شود.18

امّا هشتاد ركعت باقى‏مانده را اين گونه مى‏خوانى: در هر جمعه از ماه رمضان، چهار ركعت نماز اميرمؤمنان، على عليه‏السلام، دو ركعت نماز حضرت فاطمه عليهاالسلام، و چهار ركعت نماز جعفر طيّار را مى‏خوانى و در آخرين شب جمعه، بيست ركعت براى امام على عليه‏السلام و در شامگاه آن (شب شنبه)، بيست ركعت براى حضرت فاطمه عليهاالسلام مى‏خوانى.19

از منابع حديثى يادشده در متن، چنين روشن مى‏شود كه براى هر يك از اين دو شيوه رواياتى وجود دارند. از اين رو، مقتضاى جمع بين روايات، تخيير است، آن گونه كه در مستند الشيعة آمده است.

نوافل ماه رمضان از نگاه علماء

توجه خاص علماء و بزرگان به اين نوافل بسيار قابل توجه و براي ما پر فايده است. براي نمونه به كلمات شيخ مفيد رحمه‏الله و مرحوم ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى دقت فرماييد:

شيخ مفيد رحمه‏الله گويد:

بدان كه خداوند بزرگ، ماه رمضان را بر ماه‏هاى ديگر برترى داد؛ چون مصلحت آن را براى بندگانش مى‏دانست. پس، حكم روزه را در قرآن بيان كرد و روزه ماه رمضان را الزامى ساخت و بر مواظبت از واجبات در ماه رمضان تأكيد كرد و به كارهاى خير در اين ماه فرا خواند و مرتبه آن را بزرگ نمود و شرافتش بخشيد و شأن آن را والا ساخت و بنيانش را استوار نمود و خبر داد كه: قرآن عظيم را در اين ماه نازل كرده و در اين ماه، شبى است كه بهتر از هزار ماه براى جهانيان است.

از جمله آنچه خداوند به آن فرا خوانده و تشويق نموده، هزار ركعت نماز است كه بنده، آنها را به قصد تقرّب به خدا انجام مى‏دهد و افزون بر اين، جبران كاستى‏هايى است كه در نمازهاى واجب پيش مى‏آيد. پس، آنها را درك كن ـ خداوند، هدايتت كند ـ و دانشِ آنها را به دست آور و تصميم بگير كه آنها را انجام دهى تا از مخلصان باشى.20

و نيز گفته است:

و بدان كه اين هزار ركعت، غير از نافله‏هايى است كه در ساير ماه‏ها به صورت نوافل شبانه‏روزى به جا مى‏آورى؛ چرا كه اين هزار ركعت، به خاطر عظمت احترام ماه رمضان، افزون بر آنهاست. نه آنها را به خاطر اين هزار ركعت وا گذار و نه اين هزار ركعت را به خاطر آنها ترك كن. هر دو را به جا بياور و از خداوند، يارى و توفيق بر انجام دادن آنها بطلب.

درباره امام صادق عليه‏السلام روايت است كه چون از شرح اين نماز براى مفضّل بن عمر جُعْفى فراغت يافت، فرمود: «اى مفضّل! اين، فضل خداست كه به هر كس بخواهد، مى‏دهد و خداوند صاحب فضل بزرگ است»21 .22

عالم ربّانى مرحوم ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى گويد:

براى سالك، سزاوار است كه در حال خويش نيك بينديشد و درباره حالت نشاط و بى‏حالى خود و گرفتارى و آسودگى و قوّت و ضعف خويش نسبت به انجام دادن نوافل و مستحبّات، تأمّل كند و پس از مراعات حال خويش، آنچه را بافضيلت‏تر است، انتخاب نمايد.

از جمله آنها چيزى است كه در روايات بسيار، به صورت نافله هزار ركعت، در اين ماه، افزون بر نوافل ديگر آمده است. اگر انجام دادن آنها را بهتر ببيند، پس اين توفيق، گوارايش باد؛ ليكن دعاهاى وارد شده در روايات23 را ترك نكند؛ چون در اين دعاها، مضامين بلندى است كه برخى از آنها در دعاهاى ديگر يافت نمى‏شود.

بنده بايد در دعا خواندن، سرزنده و صادق باشد تا بهره‏اش از خواندن آنها، مناجات با قاضى‏الحاجات باشد، نه فقط به زبان آوردن الفاظ. و اگر حقيقتِ آنچه مى‏گويد و حال و موقعيّتى كه در اين دعاها توصيف مى‏كند، برايش حاصل شود، پس خوشا به حالش و چه نيكو سرانجامى است!

وقتى بنده، دل خود را با حالتى توصيف مى‏كند (مثلاً با گفتن: «واى بر من»، خود را نفرين مى‏كند) و ياد مى‏كند كه گناهانش، آن چنان است كه اگر زمين آنها را بداند، او را مى‏بلعد و اگر كوه‏ها آنها را بدانند، او را ساقط مى‏كنند و اگر درياها آنها را بدانند، او را غرق مى‏كنند ـ آن گونه كه در برخى دعاهاست ـ ، اين، حالتى است كه گمان مى‏كنم اگر براى ابليس هم پيدا شود، به نجاتش مى‏انجامد، تا چه رسد به مسلمان يا مؤمن! بخصوص اگر بيم و نگرانى او از خشم مولايش، بيش از نگرانى‏اش از عذاب آتش باشد، آن گونه كه پس از اين فقرات، ذكر مى‏كند. اين، حالتى عالى است كه در دلى پيدا نمى‏شود، مگر آن كه پروردگارش از او راضى باشد.

مضامين بلند ديگرى كه در اين دعاها هستند نيز همين گونه‏اند؛ يعنى جايى هستند براى پيدا شدن حالات و صفاتى در جان و دل كه دل و جان را از هلاكت‏ها مى‏رهانند و به حالت عالى و درجات بلند مى‏رسانند.

اگر عمل‏كننده، در برخى اوقات، براى عمل، بى‏حال و بى‏نشاط بود، بايد مراقب حال خويش باشد. چنانچه پنداشت اگر به عمل بپردازد، يا خود را به عمل وا دارد، برايش حال مى‏آورد، پس مشغول شود و ترك نكند تا شيطان بر جان او چيره نشود، كه انسان اگر، عمل را به صِرف بى‏حالى ترك كند، به ترك كلّىِ عمل كشيده مى‏شود.

بايد در حال خويش تأمّل نمايد و تلاش كند. اگر ديد با ترك عمل، اشتياقش به آن افزون مى‏شود، پس ترك كند و خود را به عمل با بى‏حالى و كسلى عادت ندهد. و اگر ديد ترك عمل موجب ترك ديگر مى‏شود، پس انجام دهد و ترك ننمايد. چه بسا كه سالك، با دل‏گرفتگى و بى‏حوصلگى وارد عمل مى‏شود، ولى حال او در اثناى عمل، برتر از آنچه اميد داشته، مى‏گردد.

بر او لازم است كه در كوشش براى ترجيح ترك بر انجام دادن، خطا نكند؛ چرا كه در ذائقه نفْس، بى‏حالى، از عسل، شيرين‏تر است و اين، گاهى انسان را از معرفت درست واقعيّت، بازمى‏دارد.24

1.       ر. ك: آنچه بر استحبابش تأكيد شده است / «زياد نماز خواندن»، ص 353.

2.       ر. ك: نوافل ماه رمضان / «دو ركعت نماز در هر شب»، ص 621.

3.       ر. ك: آداب مشترك شب قدر / نماز، ص 823.

4.       ر. ك: وسائل الشيعة: 8 / 24 / باب 3.

5.       ر. ك: آداب مخصوص شب‏ها / آداب شب پانزدهم: نماز صد ركعت، ص 523.

6.       ر. ك: نوافل ماه رمضان / «هزار ركعت در هر شب و روز»، ص 615.

7.       ر. ك: نوافل ماه رمضان / «هزار ركعت در ماه»، ص 631.

8.       ر. ك: نوافل ماه رمضان / «نمازهاى مخصوص هر شب»، ص 621.

9.       الانتصار: 169.

10.   السرائر: 1 / 310.

11.   المراسم العلوية: 81.

12.   رياض المسائل: 4 / 195.

13.   الخلاف: 1 / 531.

14.   ر. ك: كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 137 / 1965 و ح 1966، وسائل الشيعة: 8 / 42 ـ 44 / أبواب نافلة شهر رمضان ب 9 ح 1 ـ 3. نيز، ر. ك: سخن شيخ حرّ عاملى در تأويل و حلّ اين روايت‏ها.

15.   ر. ك: كتاب من لايحضره الفقيه: 2 / 139 ذيل حديث 1967. همچنين صدوق در الأمالى (ص 746، مجلس 93) ضمن توصيف آيين شيعه مى‏گويد: «نماز در ماه رمضان، مثل نماز در ماه‏هاى ديگر است. هر كس كه مى‏خواهد بيشتر بخواند، هر شب، بيست ركعت بخواند: هشت ركعت بين مغرب و عشا و دوازده ركعت پس از وقت عشا، تا آن كه از ماه رمضان، بيست شب بگذرد. سپس هر شب، سى ركعت نماز مى‏خواند: هشت ركعت در ميان مغرب و عشا و بيست و دو ركعت پس از عشا، و در هر ركعت، "حمد" و آنچه مى‏تواند، از قرآن بخواند، مگر در شب بيست و يكم و شب بيست و سوم، كه مستحب است اين دو شب را زنده بدارد و در هر شب، صد ركعت نماز بخواند، در هر ركعت، يك بار "حمد" و صد بار "قل هو اللّه‏" ».

16.   مستند الشيعة: 6 / 377.

17.   ر. ك: ص 639، ح 590 و ص 641، ح 592.

18.   ر. ك: ترتيب نافله‏هاى ماه رمضان، ص 639، ح 590 و ص 643، ح 594 ـ 596.

19.   ر. ك: ص 645، ح 596 و ص 649، ح 597.

20.   المقنعة: 165.

21.   ر. ك: ص 651، ذيل حديث 597.

22.   المقنعة: 170.

23.   دعاهاى روايت‏شده بعد از نوافل يادشده را در همين كتاب آورده‏ايم (ر. ك: ص 647 ـ 719).

24.   المراقبات: 131.

منبع: كتاب «ماه خدا ج2»، مولف: محمد محمدي ري شهري،

همكار: رسول افقي، مترجم: جواد محدثي،

تحقيق: مركز تحقيقات دارالحديث

ü     همه اجر و پاداش و اهميت روخواني و تلاوت قرآن و حفظ قرآن بسته به اين است كه پيام قرآن را درك كنيم و در چند و چون آيات تدبر نماييم و در محتوا و نكات و اهداف و مصاديق آيات نيكو بينديشيم و هم دل و جان مان از اين رهگذر دگرگون شود و هم جامعه ، جامعه اي پاك و قرآني گردد ؛ يعني آيات در جامعه و زندگي تجلي و تحقق يابد . اين است اداي حق تلاوت قرآن : « ‌الذين آتينا هم الكتاب يتلونه حقّ تلاوته اولئك يؤمنون به » (‌ بقره : 121) .

ü     همه آيات براي همگان نازل شده اند اما همه آيات براي يك تن خاص نيستند و بايد با مرور آيات قرآن آياتي را بيابيم كه در گوش جانمان طنين انداز است و مخاطب خاصش شخص من يا شماست و دل و جان ما هم بر اين امر گواهي خواهد داد كه مقصود من و توييم .

ü     اگر بتوانيم عميقا به محتواي يك يا چند آيه برسيم و ظرايف و دقايقش را خوب و آگاهانه و مسئوليت شناسانه درك كنيم و به عملياتي كردنش بينديشيم ، كار بزرگي كرده ايم که هزار ختم قرآن با آن برابری نمی کند .  

ü     ماندن بيش از حد روي الفاظ قرآن و اشتغال به ضمه و فتحه آن و يا سرگرمي بيش از اندازه به علایم تجویدی و صوت و لحن  پر آب و تاب و حرفه اي ، سبب غفلت عظيمي از حقايق و معاني و مقاصد و اهداف قرآن كريم است .( به تعبير اهل بيت (ع) :  اقاموا حروفه و اضاعوا حدوده ؛ حروف قرآن را احيا كردند و تعاليم و تكاليفش را ضايع نمودند )‌. و امام صادق (ع) فرمود : « من إنْهَمَكَ فِى‏طَلَبِ النَّحْوِ، سُلِبَ الْخُشُوعُ‏ ؛ كسي كه تمام همتش را در مباحث لفظي صرف كند ، از خضوع و خشوع در برابر قرآن كريم محروم مي گردد » ( مستدرك الوسائل، ج 4، ص 279، مؤسّسة آل‏البيت).  قرآن دريايي عظيم است  كه بايد آن را پيمود و در ميان امواجش در غلتيد و بازي با مماسه هاي ساحل و عكس گرفتن در كنار آن براي ما تشنه كامان چه حاصلي خواهد داشت .    

ü     دستمايه كردن قرائت و تلاوت و حفظ قرآن براي سرگرمي و غفلت خود و ديگران براي تركاندن محافل قرآني باشكوه (‌!) ‌و مجالس اموات و مجالس ختم و .... و از آن نان در آوردن و قرآن را به كار و كسب و مغازه بدل كردن خيانتي بزرگ به درگاه قرآن و صاحب آن است . (وَ لا تَشْتَرُوا بِآياتي ثَمَنًا قَليلاً وَ إِيّايَ فَاتَّقُونِ‌‍ ‌‍"بقره :‌41‌‍ ‌‍"‌‌‌ )‌

ü     عموما با شنيدن قرائت و تلاوت قرآن به حال و هواي معنوي فرو مي رويم و اين كافي نيست بلكه مقدمه حركت و به پا خاستن و همت كردن و فكر و انديشه و روح و روان را در سير الي الله ساختن و پرداختن و به حركت در آوردن است . اگر هميشه فقط به حال و هواي عاطفي معنوي از شنيدن آيات وقت بگذرانيم ، كي به فهم و تدبر و تفكر و تحقق معاني آيات خواهيم رسيد ؟! شايد هيچ وقت . يك بار شخصي را ديدم كه داشت از ضبط صوت خود به آوازي گوش مي داد و آواز خارجي بود . گفتم مگر تو مي فهمي كه چه مي گويد ؟ گفت فهميدن لازم نيست ؛ حال و هواي خوبي به آدم دست مي دهد كه من آن را خوب حس مي كنم !!! مبادا ما به قرآن چنين معامله كنيم . (‌وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ اْلأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ‌‍ ‌‍. يوسف : 105‌‍ ‌‍)

ü     اگر قرآن را بخوانيم و در صدد تفرقه بين انسانها و طوايف اسلامي باشيم ، به قرآن خيانت كرده ايم (إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَقُصُّ عَلى‏ بَني إِسْرائيلَ أَكْثَرَ الَّذي هُمْ فيهِ يَخْتَلِفُونَ‌‍ ‌‍"نمل : 76‌‍ ‌‍"‌)‌

ü     اگر نتوانيم به خوبي در آيات بينديشيم و نتوانيم به نتايج سازنده و تازه برسيم ، ذهن و فكر و روح و روانمان به ناداني و بي بصيرتي و پول و ثروت و قدرت و شهوت قفل و زنجير شده است (‌ أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‏ قُلُوبٍ أَقْفالُها‌‍ ‌‍" محمد : 24‌‍ ‌‍")

ü     اگر پيام قرآن را عالمانه و متدبرانه بفهميم ، از ميان اين آيات و الفاظ به ظاهر پراكنده به يك سيستم فكري منسجم خواهيم رسيد (‌ أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّهِ لَوَجَدُوا فيهِ اخْتِلافًا كَثيرًا‌‍ ‌‍"نساء‌ : 82‌‍ ‌‍" )

ü     هر چند هيچ آيه اي در باره ضرورت حفظ الفاظ و عبارات قرآن نداريم ولي اهميت حفظ قرآن هم بيشتر از آن كه به مغز و حافظه مربوط باشد به قلب و عمل مربوط است و اگر حقيقت يك آيه به قلب و تحقق عملي برسد ، نور كل قرآن به قلب شخص منتقل گشته است و اگر نرسد ، حفظ كل قرآن هم بي ثمر است :‌ رب تال القرآن، والقرآن يلعنه؛ چه بسا تلاوت كننده قرآن كه قرآن او را نفرين مي كند (‌پيامبر اكرم (ص)‌.

ü     حقيقت متعالي قرآن «نوري الهي و آسماني» است و اين كتاب كاغذي حقيقت قرآن محمد(ص)  و علي(ع) و امام زمان(س) نيست :‌ يا أَيُّهَا النّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُورًا مُبينًا‌‍ ‌‍( نساء : 174‌‍) و اين كتاب را تنها بايد براي رسيدن به كانون نور الهي مورد توجه قرار داد . و براي درك نور بايد غرض ها و منافع و تعصبات فردي و حزبي و جناحي و مذهبي را كنار گذاشت تا آن انوار ساطعه را دريافت ؛ چرا كه :  إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَريمٌ‌‍ *  في كِتابٍ مَكْنُونٍ‌‍ ‌‍*  لا يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ‌‍ ‌‍* تَنْزيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ‌‍ ‌‍( واقعه : 77 – 80) .

ü     گاهي همين قرآن ظاهري هم وسيله سوء استفاده هاي دنياپرستان به ظاهر مذهبي قرار مي گيرد و از آن عليه حقيقت اسلام و قرآن و كليت و تماميتش استفاده ابزاري مي كنند . اين است كه علي (ع) در باره قرآن هاي آويخته بر نيزه ها در دستان خوارج مسلكان و معاويه صفتان و روباه منشان ، فرمود : اينها قرآن نيست بلكه پوست پاره اي بيش نيست و دستور داد آن قرآنها را با شمشير براندازند . اين است كه قرآن در دست و قلب خوبان هدايت است و در مغز و زبان تبهكاران دسمايه ضلالت و دوزخ : يُضِلُّ بِهِ كَثيرًا وَ يَهْدي بِهِ كَثيرًا ( بقره : 26) و همين قرآن شفابخش براي پاكدلان ، براي بدانديشان بيماري زا و هلاكتبار است : وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ وَ لا يَزيدُ الظّالِمينَ إِلاّ خَسارًا‌‍ ( اسرا : 82) .

www.IRANgold.coo.ir

برای یافتن مطالب بیشتر درباره روزه و نزدیک شدن به خدا و همه چيز درباره رمضان المبارک کلیک فرمایید

من الله توفيق

ادامه دارد ...

براي سلامتي خود و تمام آشناهايتان فاتحه + صلوات